Hi! Welkom bij www.womenintouch.nl

Home » BLOGS » Body& mind » brainfood » Een persoonlijke blog van Cris - @Runwithcriss

Een persoonlijke blog van Cris - @Runwithcriss

Gepubliceerd op 31 augustus 2020 om 16:23

Een persoonlijk onderwerp. Ik schrijf er niet zo vaak over, omdat mijn aandacht vaak ligt bij het schrijven van hardloop- en sportverhalen. Maar er is natuurlijk veel meer dan alleen maar dat. Online zien we vaak altijd alleen maar de zonnige kant van sporten, leuke dingen doen en bijzondere hoogtepunten. Waarom niet eens de andere kant van de medaille? Ik heb er stiekem wel even over getwijfeld, omdat het een onderwerp is wat persoonlijk is, maar ook gevoelig. Ik vind het soms spannend om over te praten, maar ook uitdagingen en moeilijke dingen horen bij het leven. Ik hoop met mijn blog voor Fleur een voorbeeld te geven voor andere mensen, want ook moeilijke dingen horen erbij.

Toen en nu. 

Anderhalf jaar geleden schreef ik er al een blog over op mijn eigen kanaal, runwithcriss, ‘aan jezelf werken tijdens een marathonvoorbereiding’. Inmiddels zijn we een hele poos verder, dus goed om weer eens even terug te blikken.
Ongeveer 2 jaar geleden durfde ik eraan toe te geven. Het ging niet zo goed met me. Niet zo goed is misschien nog zacht uitgedrukt. Ik raakte in dipje, sliep slecht, was moe, at weinig en zat slecht in mijn vel. Dit klinkt makkelijk samengevat. Ik neem jullie mee in die periode en wat ik ermee doet, maar ook hoe het nu met gaat.

Een dollend hoofd. 

Het begon met zo af en toe eens slecht slapen. Ik had nare dromen, dromen over dingen die ik aantal jaar geleden had meegemaakt. Het was net of ik er weer in zat, mijn dromen waren zo echt en beangstigend dat ik er keer op keer van wakker schrok. Dat begon met zo één keer in de week met eens per nacht, maar dat werd al snel vaker. Wanneer ik wakker schrok, was ik echt even in paniek, mijn rug bezweet en moest ik toch elke keer eventjes herpakken. Uiteindelijk sliep ik vaak meerdere nachten in een week maar een paar uurtjes. En dat voor een fulltime werkende sporter, is natuurlijk niet gezond. De paniekmomentjes werden meer. Niet alleen in de nacht, maar als ik in het donker op straat liep en ik hoorde een geluid, bijvoorbeeld een autodeur die dichtsloeg, schrok ik. Ik voelde me niet zo veilig meer. Ook mijn vriendinnen en collega’s begonnen dingen te merken. Toen een collega aan mij vroeg of het wel goed ging, begon ik te huilen. En dat in een teamkamer. Er moest iets gaan veranderen, want dit zou ik niet vol kunnen houden.

Eye movement therapy

Ik werk op het speciaal basisonderwijs en heb het geluk dat wij een psycholoog hebben als collega. Na een goed gesprek met haar, zette ik een grote stap. Ik ging op zoek naar hulp. Omdat ik van mijn collega al een advies had gekregen als vervolgstap, wilde ik de weg erna toe het liefste zo kort mogelijk houden. Mijn collega adviseerde mij EMDR, Eye Movement Desensitization and Reprocessing, een therapievorm die wordt aangeraden bij trauma. In Nederland is de zorg soms ingewikkeld met lange wachtrijen. Een aanvraag voor EMDR gaat via de huisarts. Dan mag je eerst daar je verhaal op tafel leggen en je hele rugzak met emoties moet je ook maar meteen opengooien. Dat zag ik niet zo zitten, ik had mijn verhaal immers al gedaan bij een psycholoog. Wel besprak ik met de huisarts dat ik echt heel erg graag weer eens goed zou willen slapen, want mijn marathon van New York stond ook nog voor deur. Ik kreeg een recept mee voor slaappillen en een verwijzing voor EMDR. Officieel moet je voor een EMDR verwijzing na de huisarts eerst nog naar een praktijkondersteuner. Ik voelde er weinig voor om eerst daar op de wachtlijst te komen, weer mijn verhaal aan een vreemde te doen en dan weer door naar de volgende wachtrij. Gelukkig mocht dit gesprek kort via de telefoon en ik kon ik me aanmelden voor EMDR. Daar zou ik pas na de marathon beginnen.

 

Voorbereiden voor de marathon New York. 

De marathon van New York was ondanks de pittige voorbereiding een feestje. Maar na de marathon kwam nog meer in een soort dal terecht. Waarom ging het na de marathon zoveel slechter? Ik kon nu eindelijk eraan toegeven dat het echt niet zo goed met me ging. Ik sliep slechter dan ervoor, alles kostte me meer energie en ik voelde me vreselijk. Als er ruimte en tijd is voor je gevoel, dan komen die emoties vanzelf. In de tussentijd had ik mijn vriend, Erik, leren kennen. Eigenlijk kenden we elkaar al langer. Sinds oktober werd ons contact alleen meer en fijner. Maar ik moest eerst aan mezelf werken en besloot niet te daten. Gelukkig had Erik alle geduld met mij en gaf me die ruimte.

EMDR-therapie

In december volgde mijn intake gesprek voor EMDR. Na het gesprek kreeg ik mijn diagnose op papier te zien, post traumatisch stress syndroom. Zo, daar stond het dan. Dat viel me tegen. Ik ben altijd erg positief en energiek, maar nu zag ik PTSS op papier staan. Dat deed wat met me. Ik was nu nog vastberaden om hier aan te gaan werken. En zo begon het. De eerste keer was ik super zenuwachtig, daarom bracht een vriendinnetje mij weg, super fijn. Ik deed meteen twee EMDR sessies. Deze zijn enorm intensief. Ik deed mijn verhaal keer op keer, terwijl ik naar een pen moest kijken die steeds heen en weer ging. Heel gek, maar het idee erachter is, simpel uitgelegd, dat je hersenen dan twee dingen tegelijk doen. Het praten over trauma met het gevoel erbij en een andere activiteit, in dit geval het volgen van de pen. Zo ‘wordt de ruimte in je hoofd’ waar je emoties zitten rondom het trauma steeds kleiner, en worden je emoties dus minder heftig. Meteen twee sessies was zwaar, want in de avond komen de emoties los. Omdat mijn vriendinnen niet wilden dat ik alleen verdrietig was, was ik bij een vriendinnetje gaan eten. Maar daarna wilde ik graag alleen zijn. Met dikke tranen zat ik tegen de kachel aan met mijn konijn op schoot. De nacht erna was zwaar en de werkdag ook. In de ochtend kon ik mijn tranen niet tegenhouden, waardoor mijn stagiaires zo lief was om de klas op te starten. De klas merkte het daarna ook meteen aan mij. Ik legde ze uit dat je soms wel eens verdrietig bent omdat je je dag echt niet hebt of niet zo goed in je vel zit. We hadden een heel fijn gesprek. En de rest van de dag waren het schatjes.

Sessies. 

Daarna volgde nog twee sessies en evaluatiegesprek. En deze waren al veel minder heftig. Hoe dit kan? EMDR is een effectieve manier van verwerken. Sommige mensen hebben zelf maar één sessie nodig. Na de tweede sessie kwam Erik langs, ondanks dat ik van te voren gezegd had dat dat niet nodig was. Maar zoals Erik zei ‘ik hoefde niet alles meer alleen te doen’. En dat was stiekem toch wel fijn. Na het evaluatiegesprek was mijn EMDR traject afgesloten.

Werken aan jezelf.

Tijdens het aan mezelf werken, ben ik wel blijven sporten en hardlopen. Hardlopen zelfs met een schema. Soms pittig, maar dit gaf een houvast. Ik had een doel voor een volgende marathon en vond een structuur in mijn training wel fijn als soort ritme. Dat dit doel later niet lukte in Rotterdam was natuurlijk te verwachten met dit als voorbereiding. Maar het blijven sporten heeft me wel erg geholpen om even buiten te zijn en te genieten van wat er wel goed ging.

Hoe gaat het nu met mij? 

En nu? Nu gaat het goed met me. Ik slaap vrijwel alle nachten door, soms met eentje als uitzondering, geniet nog meer van het sporten en zit enorm goed in mijn vel. Ik loop nu vaak overdag of samen met Erik, omdat schrikmomentjes in het donker er nog af en toe zijn, maar gelukkig zeker niet zo heftig als dat het was. Of we plannen ons loopje zo dat ik Erik een paar keer tegenkom, dat geeft me een prettig en veilig gevoel. Het aan mezelf werken het mij echt veel gebracht, ik ben niet alleen gegroeid als persoon, maar mijn band met Erik en mijn vriendinnen is er ook heel bijzonder door geworden.

Liefs Crissy

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.