Home » Body & mind » Fietsen | Wielrennen | Mountainbiken » Mijn eerste ritje op de racefiets en tips om jouw eerste ritje makkelijker te maken | Veerle Logghe

Mijn eerste ritje op de racefiets en tips om jouw eerste ritje makkelijker te maken | Veerle Logghe

Gepubliceerd op 3 mei 2021 om 10:21

Vorig jaar april heb ik (Veerle) mijn eerste ritjes gemaakt op de racefiets. Het was niet bedoeld als ‘corona hobby’, maar het pakte voor mij wel goed uit, want hierdoor had ik extra veel tijd om ritjes te maken. Mijn eerste ritje ging niet fantastisch en wilde eigenlijk direct weer stoppen. Ik kon mij niet voorstellen dat mensen die echt voor hun plezier deden, ik vond het vooral spannend en eng. Het racefietsen is niks voor mij dacht ik toen. Inmiddels weet ik wel anders en kan ik echt genieten van de ritjes. In dit artikel neem ik je mee in mijn eerste ritje op de racefiets en heb ik wat tips voor jou om het eerste ritje wat makkelijker te maken.

Elf april 2020

Het was eindelijk goed weer en mijn eerste ritje op de racefiets stond op de planning. Ik had met een vriend van mij afgesproken om samen te gaan fietsen. We wonen zo’n 25 kilometer uit elkaar, dus leek het ons handig om halverwege af te spreken. Zonder na te denken ging ik hiermee akkoord en spraken we halverwege af. Op de dag zelf was ik toch lichtelijk in paniek. Want ja, hoe werkt nu precies een racefiets en hoe werkt het met in- en uitklikken. Het ziet er altijd zo makkelijk uit bij iedereen, maar ik vond het toch een eng idee om ‘vast’ te zitten aan mijn fiets. 

Op dat moment had ik ook gelijk het eerste obstakel. Want, hoe kom je in die klikpedalen? De eerste vastklikken is niet zo’n groot probleem, maar hoe klik je het tweede pedaal vast? Stilstaand gaat niet, want dan val je om. Je kan ergens aan vasthouden, maar dat is ook niet ideaal. Al snel kwam ik erachter dat al fietsend de beste oplossing was. Ook dat is niet ideaal, omdat je in het begin naar je pendalen kijkt hoe je precies moet vastklikken en dus niet op de weg kan letten. Ook leek het mij verstandig om eerst in de straat even te oefenen met remmen en in- en uitklikken, voordat ik verder op pad ging. Je zal maar ineens moeten stoppen en te laat realiseren dat je nog vastzit.

Het eerste stoplicht

Mijn huis staat midden in de stad, ideaal als je naar het centrum wilt. Op de racefiets iets minder handig (lees veel verkeer en stoplichten). Al vrij snel kwam ik het eerste stoplicht tegen op de route. Helaas stond het stoplicht op rood en moest ik stoppen. Het lukte om mijn voet uit het pedaal te klikken en stil te gaan staan. Al een hele overwinning! Met mijn stadsfiets ben ik gewend om met twee benen aan de grond te wachten, dus dit wilde ik uit automatisme nu ook gaan doen. Maar mijn tweede been zat nog wel vast in het pedaal. Dat had ik iets te laat door, waardoor ik omviel. 

Oeps… dat was niet de bedoeling. Ik keek snel om mij heen of niet te veel mensen mijn onhandige valpartij hadden gezien. Ja, mijn eerste valpartij was direct al tijdens mijn eerste ritje en ik had net 200 meter gefietst. Gelukkig viel ik redelijk zacht en had ik er niet veel meer dan een kleine schaafwond aan over gehouden. Ik stond weer op en nam mezelf voor om bij het volgende stoplicht maar met een been op de grond te blijven staan. Er kwamen namelijk nog aardig wat stoplichten aan en ik wilde niet bij elk stoplicht op de grond gaan liggen. Wel stapte ik daarna iets banger de fiets op. Wat als ik bij het volgende stoplicht weer zou vallen… ik kwam nog langs minimaal 5 stoplichten voordat ik de stad uit was. Zou ik niet gewoon terug naar huis toe gaan? Het fietsen is gewoon niks voor mij. In gedachte fietste ik verder en reed langs een groepje mensen die in de tuin zaten. Ik hoorde ze roepen ‘dat kan wel wat harder’. Ik dacht jullie moesten eens weten. Het is mijn allereerste ritje op de racefiets en ik ben net na 200 meter al gevallen. Het was voor mij een hele overwinning dat ik weer op de fiets was gestapt en niet terug naar huis ben gelopen.

Op naar de afgesproken locatie

Ik was Breda uitgekomen zonder te vallen en ik had alle stoplichten overleefd. Ja, ik kan het wel! De wegen werden nu ook wat rustiger en een goed moment om te oefenen hoe hard ik kan gaan. Het lukte best makkelijk om wat harder te fietsen. Gewoon op de zwaarste versnelling en dan hard trappen. Niet helemaal zoals het hoort, maar voor mijn gevoel kwam ik zo wel hard vooruit. Tot ik bij een volgend kruispunt kwam en naar links moest. Want ja, hoe steek je je hand uit op je racefiets? Heel voorzichtig durfde ik mijn stuur even los te laten, maar als heel snel pakte ik hem weer vast. Jeetje wat is dat onwennig op een racefiets. Net of dat je elk moment kunt vallen of je stuur uit je handen glipt.

Kilometers samen

Inmiddels was ik aangekomen bij de afgesproken locatie en begon het fietsen wel wat leuker te vinden. Het lukte vrij makkelijk om wat sneller te fietsen en kreeg ook wat meer gevoel bij de fiets. Onderweg kreeg ik nog wat tips mee. Ik fietste bijvoorbeeld veel te zwaar en moest veel lichter gaan fietsen en wat meer omwentelingen maken. Voor mijn gevoel kwam ik in het begin ook echt niet vooruit, maar het was vooral een kwestie van gewenning. Ook gingen de kilometers samen veel sneller voorbij dan alleen. De kilometers samen vlogen echt voorbij. Al vond ik het nog wel steeds spannend wanneer ik weer een stoplicht of kruispunt naderde. Wat als ik straks niet kan uitklikken of wat als ik opeens moet stoppen? Al ruim voordat ik bij het kruispunt of stoplicht kwam klikte ik alvast mijn voet los. Meer in geval van nood, dat ik dan in ieder geval al op tijd was uitgeklikt. Achteraf was het vaak niet nodig om te stoppen, maar ik was liever al voorbereid.

Na zo’n 40 kilometer was ik weer terug in Breda. Voor mijn gevoel waren de kilometers echt voorbijgevlogen en had ik niet het idee dat ik zo ver al gefietst had. Ondanks mijn val bij het stoplicht, vond ik het fietsen wel echt heel leuk. Ik wist wel dat ik nog veel moet oefenen om mij wat zekerder te voelen op de fiets. Maar ik wilde het wel vaker gaan doen! En die ritjes alleen bewaar ik nog wel voor later, samen fietsen is toch net iets prettiger dan alleen.

Mijn tips:

Zoals je hebt kunnen lezen ging mijn eerste ritje niet heel erg goed. Ik moest alles alleen uitzoeken en hierdoor vond ik het fietsen in het begin ook niet zo leuk en vooral heel erg spannend. Dit werd nog erger nadat ik viel en de eerste 15 kilometer vond ik echt doodeng. Het was dat ik met iemand had afgesproken, maar het liefste had ik direct willen stoppen. Om het voor jou wat makkelijker te maken, wil ik je graag wat tips meegeven.

 

  • Fiets je eerste ritje altijd samen | Zeker de eerste ritjes zou ik aanraden om niet alleen te fietsen. Iemand anders kan jou nog wat tips geven over bijvoorbeeld je zithouding, omwentelingen, versnellingen of hoe je het beste een bocht kan maken. Maar daarnaast zijn het ook extra ogen op de weg, zo kan iemand anders bijvoorbeeld al kijken of dat de weg vrij is. En het is veel gezelliger dan alleen te fietsen.
  • Oefen alvast met in- en uitklikken | Wanneer je klikpedalen neemt is het handig om op een rustig terrein (bijv. een groot parkeerterrein met weinig auto’s) om hier alvast te oefenen met in- en uitklikken. Ook kun je ervoor kiezen om in het begin nog geen klikpedalen te nemen en eerst gewoon te wennen aan de fiets.
  • Oefenen met remmen | Het remmen is vaak op een racefiets anders dan wat je gewend bent. Je hangt veel meer voorover dan op een stadsfiets en je remmen zitten wat verder weg dan dat je gewend bent. Ook is het handig om te weten hoe sterk jouw remmen zijn afgesteld. Moet je bijvoorbeeld je remmen flink indrukken of sta je al snel stil.
  • Iedereen is wel een keer gevallen in het begin | Ze zeggen dat je door vallen en opstaan leert. Dat geldt ook zeker voor het racefietsen. Ik denk dat bijna iedere fietser wel een keer is gevallen, doordat hij/zij niet op tijd uit de pendalen kon komen. En dat is niet erg, je bent niet de enige. Sta op en stap weer op je racefiets, waarschijnlijk is de kans klein dat het je nog een keer gebeurd.

 

Misschien zijn de eerste ritjes spannend en eng. Het gaat wel echt steeds makkelijker hoe meer je fietst en je krijgt er ook veel meer gevoel bij. Je hebt ooit ook leren fietsen toen je klein was en een racefiets krijg je ook echt onder de knie. Dan weet ik zeker dat je het hierna ook heel tof gaat vinden!

 

Liefs,

Veerle


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.