Home » BY - Womenintouch » Fridaymood » Duurzaamheid » “Eco-anxiety” en je schuldig voelen over het klimaat - Evie Ramaekers

“Eco-anxiety” en je schuldig voelen over het klimaat - Evie Ramaekers

Gepubliceerd op 18 maart 2021 om 14:29

Zoals volgens mij wel meer mensen, ben ik een kei in het blijven malen, over-analyseren en me druk maken over situaties die ‘misschien’ kunnen gebeuren. Zeker nu we allemaal meer thuis zitten en onze schermtijd bijna is verdubbeld, lees ik meer berichten op mijn tijdlijn dan normaal. En omdat de algoritmes anno 2021 (bijna) alles van je weten, weten die van mij dat ik geïnteresseerd ben in het klimaat, milieu, plastic-vermindering, etc. Ik krijg dus ook berichten op mijn tijdlijn hierover, wat ik vaak erg leuk vind, want op deze manier leer je er veel over en leer je nieuwe perspectieven zien. Toch wordt het me af en toe allemaal wat té veel… 

 

Alle negatieve gevolgen van klimaatverandering zijn nogal overweldigend en als individu kan je je nogal machteloos voelen. In plaats van gemotiveerd mijn steentje bij te willen dragen, kan ik vast komen te zitten in een negatieve spiraal van gedachtes. “Wat kan ik nu in mijn eentje werkelijk bereiken?, “Waarom zou ik dat afval opruimen als vijf minuten later iemand daar weer wat op de grond gooit”, “Gaan de grote bedrijven ooit hun gedrag veranderen? “Gaat de overheid er op tijd wat aan doen?”, “Is het niet al te laat om het klimaat te redden?”. Allemaal gedachtes die natuurlijk niet mee helpen of iets bijdragen, maar wel gedachtes die volkomen normaal zijn om op gegeven moment te hebben. Eén ding weet ik zeker, ik kan niet de enige zijn die hiermee worstelt.

De term eco-anxiety

‘Eco-anxiety’ verwijst naar de angst voor milieuschade en natuurrampen. Dit gevoel van angst is grotendeels gebaseerd op de huidige voorspelde toekomstige stand van het milieu en door de mens veroorzaakte klimaatverandering. Mentale gezondheidsstudies uit zowel Groenland als Australië laten een toename zien van het aantal mensen dat stress of depressie ervaart over het klimaat. Ook heeft de American Psychological Association en ecoAmerika in 2017 een rapport uitgebracht over de relatie tussen klimaatverandering en psychische problemen. Er zijn namelijk heel wat mensen die last hebben van (chronische) angst en spanningen over het veranderde klimaat en voelen zich machteloos in hun rol daarin. Ook mensen die in hun directe omgeving worden getroffen door natuurrampen kunnen hier een trauma aan ervaren.

Als gevolg van deze angst, kan zich een schuldgevoel ontwikkelen. Ik merk het aan mezelf ook wel eens. Ondanks dat ik al wat stappen gemaakt hebt die beter zijn voor het klimaat, koop ik nog steeds meer producten in plastic dan ik eigenlijk zou willen, reis ik in de zomervakantie meestal met een vliegtuig, eet ik nog af en toe vis, ben ik schuldig aan de auto net wat te vaak pakken voor afstanden die goed met die fiets kunnen en vergeet ik soms mijn herbruikbare groente- en fruitzakjes als in de supermarkt in loop. Ik heb me hierdoor wel eens afgevraagd: ben ik dan een hypocriet? Bloggen en Instagram posts maken over duurzaamheid, tips geven over ‘hoe het anders kan’ en o zo trots mijn herbruikbare rietjes delen in mijn Instagram stories. Maar ondertussen ben ik ook verre van perfect. Natuurlijk probeer ik mijn eigen tips te volgen, maak ook ik maak wel eens bewust of onbewust een “fout”. Mag ik wel anderen ergens op wijzen als ik het zelf niet eens perfect doe?

Toch kwam er een moment dat ik van deze mindset afstapte. Want JA ik heb nu eenmaal een ecologische voetafdruk. Ik ben een mens. Ieder mens maakt een impact, of die dat nu wilt of niet. Het begint al als je nog een baby bent, met de honderden luiers die je draagt en het gaat door tot je laatste dag. Dat is nu eenmaal zo en daar kunnen we weinig aan veranderen. Wél kan je op je eigen manier ervoor zorgen dat deze impact iets kleiner wordt, maar helemaal naar 0 gaan is simpelweg onmogelijk. Ben daarom niet té streng voor jezelf en streef niet naar perfectie. We hoeven als mens niet perfect te zijn om een verschil te kunnen maken. Bewustwording en progressie, daar gaat het uiteindelijk om! We zijn allemaal mensen, maken allemaal (onbewust) fouten, maar het mooie hieraan is dat we iedere dag iets bij kunnen leren.

Een tip voor jou  

Doe je best, maak fouten, leer van jezelf en van anderen, ga het gesprek aan, blijf open-minded, stem op politici die staan voor waarden die jij belangrijk vindt en blijf kritische vragen stellen. Maar laat het schuldgevoel of de ‘eco-anxiety’ je niet meesleuren in de gedachte dat jouw actie geen verschil kan maken, want dat doet het namelijk wel! Die voorbijganger die voorbij fietst wanneer jij afval opruimt, heeft waarschijnlijk erg veel waardering voor je en daarmee motiveer je die persoon om dat een volgende keer ook te doen. Zo creëer je een domino-effect.

Mocht je zelf nu ook last hebben van ‘eco-anxiety’ of schuldgevoelens tegenover het klimaat, praat er dan over! Er zijn verschillende Facebookgroepen waar je terecht kan met dit soort kwesties, zoals de The Green Girls Club. Boeken die je kan lezen, zoals A Guide To Eco-Anxiety en The Eco Hero Handbook. Blijf daarnaast kritisch wanneer het gaat over de mensen die je volgt op sociale media. Wanneer iemand geen toegevoegde waarde voor je heeft of je wordt er ongelukkig van, druk a.u.b. op die ontvolg knop en probeer pagina’s zoals @goodnews_movement en @the_happy_broadcast te volgen zodat je ook je mobiel eens weg kan leggen met een glimlach.  

 

Liefs, Evie (@beiconic.official)


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.