Home » BY - Womenintouch » MondayMood » brainfood » Waarom zijn wij mensen zulke gezelschapsdieren? - Fleur Prins

Waarom zijn wij mensen zulke gezelschapsdieren? - Fleur Prins

Gepubliceerd op 4 januari 2021 om 17:31

Het is maandagavond, werkweek één van tweeduizend eenentwintig en we mogen met zijn alle weer aan de ‘bak’. Persoonlijk begin ik het steeds meer ‘zat’ te raken om thuis te moeten werken, studeren en alles vanuit één ruimte te moeten doen. Nu ben ik (Fleur) net verhuist naar een nieuwe omgeving en is alles nog ‘nieuw’ voor mij, dus ook mijn ‘werkplek’. Maar merk ook ik de ‘verveling’ en verminderde ‘motivatie’ in de dingen die ik doe. Wat toch iets nieuws voor mij is. Thuiswerken, afspreken en eigenlijk heel veel vanuit thuis is het nieuwe ‘nu’ voor nu. Best een ‘mindere’ gedachte als ik het zo omschrijf maar daar richt deze blog zich niet op. Persoonlijk mis ik de mensen om mij heen, de mensen die ik super leuk vind maar ook gewoon ‘mensen’. Bijvoorbeeld in een overvolle trein, tijdens een hardloop-event, tijdens het halen van een biertje in de kroeg en zelfs het ‘worstelen’ door de mensen in grote groepen waarna je uiteindelijk je doel behaalt: ‘de bar’ (bijvoorbeeld). Maar waarom heb ik ( en 99% van Nederland) toch zo’n enorme behoefte aan ‘gezelschap’? Deze blog richt zich op de vraag, waarom wij zulke gezelschapsdieren zijn met een paar verklaringen vanuit wetenschappelijk perspectief. Lees je even mee? Veel lees plezier.  

Eindeloos opzoek naar creatieve mogelijkheden naar fysiek contact.

Afgelopen jaar zijn we denk ik met zijn alle wel meer creatief geworden om toch maar ‘contact’ te hebben en toch maar elkaar via allerlei omwegen te kunnen zien ( er leiden meerdere wegen naar Rome, stellen we dan maar). Ook ik doe hier aan mee net als 99% van Nederland (wel via de juiste richtlijnen, mogelijkheden op advies van de overheid en het RIVM). Denk aan een silent-disco waar meerdere cafés samen een nieuw concept vormen stilzittend vanaf je stoel, online sport-events (inclusief medailles die je kunt ‘winnen’), een HELE-BOEL online sportvideo’s voor het thuissporten in de periodes dat sportscholen dicht waren/zijn, een heleboel nieuwe psychologische platformen voor mensen die het ‘moeilijk’ hebben ( wat meer dan normaal is, voornamelijk in de huidige tijd), maar ook restaurants die do-it yourself ‘buffetten’ creëren, online kookprogramma’s aanbieden en ga zo nog maar even door in de wortel van 6.

 

Waarom hebben wij behoefte aan verbintenis? (bron: npofocus.nl )

Sinds maart ’21 zitten we met zijn alle in een hele bijzondere bubbel. Een bubbel die helaas ook nog in tweeduizend eenentwintig nog even doorgaat. We proberen met zijn alle optimistisch, gezond, sportief, innovatief en ontwikkelend te blijven. Eigenlijk doen we er met zijn allen aan om het allemaal maar zo ‘gewoon mogelijk’ te houden terug naar de realiteit van een 1,5 jaar geleden waar we nog volle bak konden knuffelen, kussen, ‘hutjemutje’ konden feesten in de kroeg, concertzaal of op een ‘random’ plein en daarnaast vooral veel ‘samen zijn’. al was dit op een terras, een ‘onbekend’ café, een sport-event voor een sportdoel, studiehallen ( bijvoorbeeld de LocHal in Tilburg) en ga zo nog maar even door. We kunnen er een heel verhaal om breien maar eigenlijk zijn wij mensen gewoon ‘gezelligheidsdieren’ ( de meeste dan). Momenteel is de enige (geaccepteerde verbintenis ) nog social-media, buiten afspreken in minimale aantallen of via ZOOM ‘meeting’ lessen volgen of werk overleggen voeren. Dit is de realiteit hoe het nu is. We zitten (opnieuw) in een lockdown. Hierdoor hebben we dus minder fysiek contact, knuffelen we minder, geven we geen hand bij kennismaking, slaan we onze armen niet om een beste vriend of vriendin en zijn we dus bijna ‘mensen/huid-honger’. Maar waarom hebben we deze behoefte zo zeer?

Onze oeroude honger naar huidcontact. (Bron: www.quest.nl )

Als oermensen hadden we waarschijnlijk ook al behoefte aan lichamelijk contact, ofwel: huidhonger (hoe andere het ook wel omschrijven). Het is een ingesleten proces wat door de jaren heen in ons als mensen is gesleten. ‘We zijn nu eenmaal sociale dieren’ om het zo te stellen; zegt Psycholoog Mandy Tjew-A-Sin (Vrije Universiteit Amsterdam). Ook toen we oermensen waren, mensen willen graag bij een groep horen. Een aanraking was vroeger meer een vorm om te binden als persoon, een connectie te maken. Het is een manier die voornamelijk als ‘Survival-strategie’ wordt gezien. ‘Alleen dit was een vorm om te overleven op een steppe vol wilde dieren’ stelt Tjew-A-Sin. Het is dus eigenlijk een voorgeprogrammeerd systeem wat in onze hersenen zit ingeprent en levert dus ook onze nare gevoel en onze behoefte naar fysiek contact.

Een logische verklaring.

We snakken dus met zijn allen enorm naar een knuffel, wordt je lang niet aanraakt dan zul je dit dus enorm missen (onbewust). Het is dus bijna een ‘behoefte’ te noemen net zoals eten, slapen en drinken. Uit een onderzoek van de Amerikaanse psycholoog Harry F. Harlow bleek ook dat, baby-aapjes fysiek contact boven eten verkozen. Waaruit hij concludeerde: ‘aanraking is belangrijker dan eten’. Dan weten we dat dus ook weer…. Handig!

Een kleine fysiologische verklaring op bovenstaande informatie.

Die enorme behoefte naar contact, noemen we dat ‘huidhonger’ of honger naar Dopamine? Zoals Psycholoog Harry F.Harlow beschreef is fysiek contact dus bijna belangrijker dan eten. Dit komt doordat je aanraking ervaart door mechanosensoren in de huid. Een mechanische prikkeling wordt hierdoor waargenomen in de hersenen door druk/trillingen tijdens contact. Hierdoor ontstaat dus een prikkel richting de hersenen gaat en wordt verwerkt. Dit leidt uiteindelijk tot verminderde aanmaak van het hormoon: ‘cortisol’ ( stresshormoon) en zelfs kan leiden tot een ‘pauze’ of stop. Een ander gevolg van aanraking is juist aanmaak van het hormoon: dopamine. Ook wel onze ‘gelukshormoon’ genoemd. Hierdoor voel je je dus meer ontspannen en eigenlijk ‘lekker’. Je kunt het ook wel een ‘shotje’  Dopamine noemen die je mist. Bij deze een blog vol logische verklaringen gericht op knuffelen en onze menselijke behoefte ernaar. Hou nog even vol, kom voldoende buiten en zie dit maar als een ‘periode’ die ooit voorbij gaat. We kunnen dit samen (zonder te knuffelen).

 

TIP: Iets wat ik voorbij hoor komen is een ‘knuffelmaatje’ een of twee beste vrienden die jij en zij als enige knuffelen. Hou het allemaal verantwoord en succes weer aankomende week.

 

Liefs, Fleur ( virtuele knuffel voor jou ).


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.